دوست مجازی من

دوست مجازی من
می گویند با حضور در دنیای مجازی، افسرده میشوی، گوشه گیری و انزوا سراغت می آید.
اما؛
نه من می دانم که تو کی هستی نه تو
برای تو نمیدانم
اما برای من اصلا مهم نیست.
پیرمردی که خود را دخترکی جوان زده ای یا بانویی که خود را پسر
اصلا برایم مهم نیست.
در گوشه ای خلوت، در انزوای کامل و دور از جامعه پوشالی واقعی به تو پناه می آورم. با لایک و کامنتت سر ذوق می آیم. صبحت را بخیر میگویم و تولدت را تبریک
خسته و درمانده از آدمهای واقعی که بهترین شان خنجری بر قلب میزند، به تو پناه می آورم.
در این دنیای مجازی دنیایی ساخته ام، آن طور که دوست دارم. آن طور که دوست دارم. هیچ چیز جبر نیست و نمیدانی چه لذتی دارد به اختیار انتخاب کردن.
دیگر نمیگویم برادرم است دیگر؛ خوب است یا بد از خون و ریشه من است.
برادرم را خودم انتخاب میکنم. غیر قابل تحمل هم که شد، خودخوری نمیکنم. دیلت و تمام.
تمام. به همین راحتی. بدون هیچ خودآزاری یا خدای ناکرده خون ریزی
دوست خوب مجازی من
در همین دنیا بمان
در دنیای واقعی، هیچ خبری نیست
دنیای واقعی فقط برای نفس کشیدن کافیست.